جنبشهاى مردمى در گذشته به رهبرى روحانيت تشيع ، گرچه پايه‌هاى حكومتهاى طاغوت را لرزانده و در مقاطعى از تاريخ منجر به حكومتهاى شيعه گرديده بود ، ولى با وجود زمينه‌هاى مساعد و فداكاريهاى بسيار ، قدرت و حاكميت به معنى كامل آن در دست رهبرى دينى قرار نگرفت . هرگاه تودهء عظيم مردم آماده مىشد كه سرنوشت خويش را به دست بگيرد ، عواملى از داخل و خارج جنبش را به شكست يا انحراف مىكشاندند و رهبران دينى را با شايعات و اتهامات منزوى مىكردند و قوانين هميشه سازگار و قابل اجراى الهى را كه اساس و مبناى مكتب تشيع بود ، غير قابل اجرا اعلام مىكردند . از طرف ديگر ، با تبليغات وسيع جاذبه‌هاى تمدن غرب را به رخ ملت مسلمان ايران مىكشيدند . ولى با همهء كارشكنيها براى كنار زدن روحانيت و جدايى دين از سياست در سده‌هاى اخير و شكل نگرفتن حكومت آرمانى تشيع پس از غيبت كبرا ، نهضت اسلامى ايران به رهبرى روحانيت و شخص امام خمينى ( ره ) در سال 1341 آغاز و با درس از عبرتهاى گذشته با تمام توطئه‌ها مقابله كرد و پس از پانزده سال تلاش و مجاهدت پيروز گرديد . با اين پيروزى بسيارى از موازين و معيارهاى جهانى به هم ريخت و عصر جديدى با خصوصيات تازه در مركز خاورميانه ايجاد كرد و با عنوان انقلاب اسلامى و اسلام ناب محمدى ، ارزشهاى اسلامى و حكومت علوى را احيا نمود . 3 . مشروعيت حكومت از ديدگاه شيعه در فلسفه سياسى مكتب تشيع ، حكومت از آن خدا است و به قبول و سعى مردم بستگى ندارد ، گرچه تحقق اين حاكميت با پذيرش مردم است . بنابراين ولايت معنوى و مرجعيت دينى ائمهء اطهار شيعه ( ع ) با نص الهى است و مشروعيت هر حكومتى در دوران غيبت كبرى تنها با تفويض از طرف امام زمان حضرت مهدى ( عج ) به عنوان نايب عام امكان‌پذير است . اين ساختار كه در زمانهاى بعد و به ويژه امروز به عنوان رهبرى ولايت فقيه ، شناخته شده ، از كارآمدترين شيوه‌هاى رهبرى دينى به شمار مىرود و بر مسلمانان است كه با مراجعهء به اين گونه رهبرى پاسخهاى پرسشهاى شرعى ، اعتقادى و اجتماعى خود را دريافت نمايند تا آن‌گاه كه مسير تاريخ به پايان با شكوه خود نزديك گردد و آخرين امام و حجت خدا حكومت را به دست بگيرد .